28 محرم، امام جواد (علیه السلام) به دستور معتصم عباسی به بغداد 

تبعید شد در 28 محرم سال 220 هجری قمری امام محمد تقی(علیه السلام) 

به بغداد تبعید و چند ماه بعد در این شهر توسط دختر مأمون عباسی 

(همسرش)مسموم شد و به شهادت رسید.

امام محمد تقى (عليه السلام) معروف به جوادالائمه در 10 رجب و به

روايتى در 19 رمضان سال 195 قمرى در مدينه ديده به جهان گشود.پدرش

 حضرت امام رضا (عليه السلام) و مادرش سبيكه (عليه السلام) است كه

امام رضا (عليه السلام) وى را "خيزران" ناميده بود. اين بانوى پرهيزكار و

زاهد، از اهالى "نوبه" در سرزمين مصر و از خاندان قبطيه (همسر رسول

خدا (صلى الله عليه و آله) بود.

پدرش امام رضا (عليه السلام) در سال 200 قمرى ، در حالى كه امام

محمد تقى (عليه السلام) تنها شش سال بيشتر نداشت به اجبار و اكراه

مامون عباسى عازم خراسان گرديد و فرزند خردسال خويش را در مدينه

جانشين خود نمود و همگان را امر به پيروى از او كرد. امام محمد تقى

(عليه السلام) در هشت سالگى ، پس از شهادت پدر مهربانش به دست

مامون عباسى ، امامت شيعيان را بر عهده گرفت.

آن حضرت در طول عمر با بركت و كوتاه مدت خويش ، دوباره به بغداد

مسافرت نمود، كه هر دو بار، مصادف با ماه محرم بود.

بار نخست ، بنا به دعوت مامون عباسى (پس از شهادت امام رضا

(عليه السلام) در خراسان و بازگشت مامون در بغداد) عازم عراق گرديد و

در محرم سال 215 قمرى وارد بغداد شد. در همين هنگام مامون درصدد

تجهيز نيروى نظامى عظيم براى نبرد با روميان بر آمده بود.

مامون ، هنگامى كه به مقام علمى ، حكمت ، ادب و فضايل انسانى امام

محمد تقى (عليه السلام) آگاهى پيدا كرد، از وى به گرمى استقبال نمود و

او را بر سايران ، اعم از عباسيان و علويان ترجيح و برترى داد و حتى دختر

خود، ام الفضل را به عقد ازدواج آن حضرت درآورد.

عباسيان و درباريان مامون كه از تصميم وى در ازدواج دخترش با اماممحمد

تقى (عليه السلام) آگاهى يافته بودند. جملگى اقدام به سعايت و ايجاد

بدگمانى نموده و مامون را از آينده اين امر برحذر داشتند. آنان به مامون

گفتند: پيش از اين ، ولايت عهدى را به پدرش على بن موسى

(عليه السلام) واگذار كردى و اگر عمرش دوام مى يافت ، پس از مرگ تو،

خلافت از عباسيان به علويان منتقل مى گرديد. حال كه پدرش از دنيا رفته

است و عباسيان از آن دغدغه خاطر رهايى يافته اند، بار ديگر علويان را بر

ما مسلط مگردان !و محمد بن على(عليه السلام)را به دامادى خود انتخاب

نكن و دامادى ديگر براى خويش برگزين . مامون كه به گفتار بى اساس

آنان اعتقادى نداشت و از سوى ديگر آگاهى كامل به كمالات و فضايل

انسانى امام جواد (عليه السلام) داشت ، در عين مخالفت عباسيان و

درباريان خلافت ، دختر خود را به عقد آن حضرت درآورد.

وى براى نشان دادن شايستگى آن حضرت ، جلسه مناظره علمى تشكيل

داد و آن حضرت را با عالم ترين و مشهورترين فقيه درباره عباسيان ، يعنى

"يحيى بن اكثم" به مناظره و مباحثه علمى وادار كرد و از اين راه ، موقعيت

علمى و فضيلت علمى و فضيلت هاى ناشناخته آن حضرت را بر همگان

اثبات نمود.

مامون در حد مطلوب از آن حضرت تكريم و احترام نمود ولى آن حضرت ،

تمايلى به زندگى اشرافى و معاشرت با آنان نداشت و به دنبال فرصتى

بود كه خود را از آن محيط خارج گرداند.

امام جواد (عليه السلام) به بهانه زيارت خانه خدا از بغداد عازم مكه معظمه

گرديد و پس از مراسم حج ، به مدينه رفت و در همان جا ماندگار شد.

ام الفضل،همسر امام جواد(عليه السلام)كه در دربار خلافت پرورش يافته

و از زندگى اشرافى برخوردار بود، تحمل زندگى زاهدانه و بى آلايش

خاندان عصمت و طهارت را نداشت . به همين جهت از آغاز ورود به مدينه

منوره ، بناى ناسازگارى در پيش گرفت و اصرار به بازگشت به بغداد را

مى نمود.

ام الفضل ، چند بار در نزد پدرش مامون ، از امام جواد شكايت و گلايه نمود

كه آن حضرت ، توجه چندانى به وى ندارد و به همسران ديگر خود بهاى

بيشترى مى دهد. مامون ، به اظهار نگرانى و شكوائيه هاى دخترش

اعتنايى نمى كرد و وى را توصيه به زندگى مسالمت آميز با همسرش

امام جواد (عليه السلام) مى كرد.

مامون تا زنده بود از احترام و تكريم امام جواد (عليه السلام) كوتاهى نكرد

و از اين كه آن حضرت ، دامادى وى را پذيرفته است ، افتخار مى نمود.

سرانجام ، مامون در هفدهم رجب سال 218 قمرى در طرطوس شام بدرود

حيات گفته و برادرش "معتصم عباسى" جانشين وى گرديد و زمام امور

خلافت را بر عهده گرفت . معتصم با اين كه در ظاهر براى امام جواد احترام

و اكرام قائل بود. ولى در باطن نسبت به مقام و منزلت آن حضرت و

شايستگى وى براى رهبرى مسلمانان ، رشك مى برد و درصدد تحقير و

نابودى آن حضرت برآمد.

معتصم براى كنترل و مراقبت بيشتر آن حضرت ، وى را به بغداد طلبيد. گر

چه در ظاهر خواسته اش ، صورت دعوت را داشت ولى در حقيقت ، آن

حضرت را به اكراه و اجبار به بغداد طلبيد و وى را در آن جا تبعيد نمود.

امام محمد تقى عليه السلام به ناچار عازم بغداد شد. آن حضرت فرزندش

‍ امام على نقى (عليه السلام) معروف به هادى را در مدينه جانشين خود

كرد و به همراه همسرش ام الفضل به بغداد رفت . ورود آن حضرت به

بغداد، دو روز مانده به آخر محرم سال 220 قمرى بود.

معتصم در باطن ، نسبت به آن حضرت و تمام خاندان عصمت و اهل بيت

(عليهم السلام) و شيعيان آنان دشمنى داشت و با بهانه هايى ، محدوديت

هاى تازه اى براى آنان قائل مى شد.امام محمد تقى (عليه السلام) در اين

سفر، چند ماهى بيشتر در بغداد زندگى نكرد و سرانجام در آخر ذى قعده

همين سال (220) به وسيله زهرى كه همسرش ام الفضل به تحريك

برادرش جعفر بن مامون و به دستور عمويش معتصم عباسى به آن حضرت

خورانيد، مسموم گرديد و پس از چندى به شهادت رسيد و در مقابر قريش

بغداد، در كنار جدش امام موسى كاظم (عليه السلام) كه هم اكنون معروف

به كاظمين است، دفن گرديد.

امام جواد (عليه السلام) در ميان دوازده امام معصوم (عليهم السلام) از نظر

سنى ، زودتر از همه به امامت نايل گرديد و از نظر سال هاى عمر، از همه

كم سن تر بود.

آن حضرت در هشت سالگى به امامت رسيد و در 25 سالگى به شهادت نايل

آمد.

تاریخ: دوشنبه 03 آذر 1393

تاریخ: دوشنبه 03 آذر 1393

تاریخ: دوشنبه 03 آذر 1393

بسم الله الرحمن الرحیم

 

«بعضى از تصورات و سنت‌هاى غلط در مورد ازدواج وجود دارد که اینها

دست‌‌وپاگیر است، مانع از رواج ازدواج جوان‌ها است؛ این سنت‌ها را باید

عملاً نقض کرد. شما که جوانید، مطالبه‌‌گرید، پرنشاطید، پیشنهادکننده‌‌ى

نقض خیلى از عادت‌ها و سنت‌ها هستید، به نظر من این سنت‌هاى

غلطى را هم که در زمینه‌‌ى ازدواج وجود دارد،بایستى شماها نقض کنید.»

دیدار دانشجویی ماه رمضان 94

جدول و متن زیر به هشت مورد از این سنت‌های غلط که مورد تصریح

رهبر انقلاب اسلامی قرار گرفته، می‌پردازد:

تاریخ: چهارشنبه 28 آبان 1393

تاریخ: سه‌شنبه 27 آبان 1393

تاریخ: سه‌شنبه 27 آبان 1393

تاریخ: سه‌شنبه 27 آبان 1393

سعید حجاریان به تازگی در روزنامه اصلاح‌طلب آرمان، مقاله‌ای را تحت

عنوان «فرهنگ عاشورا، فرهنگ اربعین» منتشر کرده که طی آن مدعی

می شود فرهنگ عاشورا قابلیت ساطع کردن برداشت‌های متفاوتی از

قبیل برداشت تسلی بخش، برداشت تضحیه و برداشت تهاجمی را دارد.

او سپس در تبیین منطق تضحیه می‌نویسد: منطق تضحیه این است که

اندیشه لزوما احتیاجی به عوامل مادی ندارد یعنی حتی اگر محمل مادی

اندیشه از بین برود، اندیشه می‌تواند باقی بماند.

حجاریان همچنین در ادامه با اشاره به امر به معروف و نهی از منکر

می‌نویسد: باید احتمال ضرر نباشد و ... از درون آن فرهنگ فنا بیرون

نمی‌آید. عنصر فنا و فدا را امام خمینی احتمالا از عرفان بیرون کشیده

است. در عرفان است که عقل در مقابل عشق قرار می‌گیرد و دیگر

محاسبه عقلایی جایی ندارد و باید عاشقانه عمل کرد. عشق با عقلانیت

و محاسبه و حسابگری و مصلحت‌اندیشی سروکار ندارد.

وی می‌افزاید: آیا ما مکلف به حفظ محمل مادی نیستیم؟ تا زمانی که

حفظ اندیشه اوجب واجبات بود و این یعنی فرهنگ عاشورایی. از زمانی

دیگر به این نتیجه رسیدیم که باید نظام را حفظ کنیم و این ظرف باید باشد

تا آن مظروف باقی بماند. آن مظروف بدون ظرف کاری از پیش نمی‌برد.

فکر می‌کنم در پایان جنگ ما به این نتیجه رسیدیم؛ پذیرش قطعنامه ۵۹۸

در این زمینه یک نقطه عطف مهم است. در فرهنگ اربعین حفظ نظام

اصل است و دیدگاه‌های معتقد به بقا و توسعه نظام رشد می‌کند و

گسترش می‌یابد. بعد از شهادت خود امام حسین(ع) در تشیع هم همین

اتفاق افتاد. یعنی بعد از اربعین، ائمه به تربیت شاگرد و تدارکات

سیاسی پرداختند و جهت‌گیری حرکت‌ها بر مبنای محاسبات عقلانی

صورت گرفت. استراتژی بقا ملزومات خویش را دارد. امام تا قبل از انقلاب

حرکت‌های عاشوراگونه زیاد داشت. امام(ره) عارف پس از انقلاب کم‌کم

در یک تحول فرهنگی فقیهی پیشتاز می‌شود و فقاهت او دوباره قدرت

می‌گیرد و ولایت مطلقه فقیه مطرح می‌شود.

به گزارش فارس، نظرات آقای حجاریان در این زمینه حاوی اشکالات

مبنایی است که در ادامه به ترتیب به آنها اشاره می‌کنیم:

یکم:عقل و عشق اگرچه در تصوّر برخی فلاسفه غربی و بعضی کج‌فهمان

با یکدیگر دچار تناقض هستند اما در اصل باید دانست که این دو در تلازم

یکدیگرند و تا عقل نباشد، عشقی هم در میان نخواهد بود.

زیرا پر واضح است که عشقی که بدون شناخت و عقل ایجاد شده باشد

لرزان و فرّار است و راه به ذات نمی‌برد. و از سوی دیگر نیز باید دانست که

تشخیص زیبایی‌ها با عقل است و عشق تا به وسیله عقل به ذات زیبایی

پی نبرد؛ بال پرواز نخواهد یافت.

دوم: صحبت آقای حجاریان مبنی بر اینکه بعد از اربعین، حرکات ائمه بر

مبنای محاسبات عقلانی صورت گرفت نیز حرفی با اصول و مبانی درست

نیست.

چون ما اثباتاً می‌دانیم که حرکت عاشورا نیز حرکتی سراسر قوام یافته

بر اساس چارچوب‌های عقلایی بود و همچنین حرکات معصومین(س) قبل

از عاشورا نظیر آنچه که در سیره امام مجتبی(ع)، امیرالمؤمنین(ع)، 

حضرت فاطمه زهرا(س) و پیامبر اکرم(ص) دیده می‌شود نیز پیوسته‌ای از 

عقل و عشق توأمان بوده‌اند و هیچیک بدون دیگری در عمل این بزرگان 

معصوم قابل تصور نبوده و نیست.

سوم: آقای حجاریان تلویحاً مدعی شده است که امام راحل اگرچه قبل

از انقلاب حرکات عاشورا گونه زیادی داشت اما این حرکات پس از انقلاب

عقلایی‌تر! شده و امام از گفتمان عاشورا به گفتمان اربعین! گذار کرده

است.

این حرف آقای حجاریان نیز صحیح نیست چه اینکه اولاً عملکرد عاشورایی

آن عزیز سفر کرده را در جریان دفاع مقدس بیشتر از دوران فعالیت‌های

انقلابی می‌توان به تماشا نشست و ثانیاً پذیرفتن قطعنامه ۵۹۸ که مورد

اشاره آقای حجاریان قرار گرفته است نیز شعاعی از پرتو تفکر عاشورایی

امام بود که در تأسی به سیره امیرالمؤمنین (ع) و امام مجتبی(ع) شکل

گرفته بود.

در واقع در پاسخ به آقای حجاریان باید گفت که برداشت تفکر شیعی از

عاشورا؛ صرفاً شمشیر کشیدن و کشتن و کشته شدن نیست بلکه عمل

عقلایی و عاشقانه در راه عمل به رضایت حق تعالی است که اینگونه در

حدیث پیامبر اسلام (صلی الله علیه وآله وسلم) متجلی می‌شود:

«الحسن و الحسین امامان قاما او قعدا» (حسن و حسین در همه احوال

امام و پیشوایند؛ چه قیام کنند و چه صلح کنند _ (بحارالانوار)

به سخن دیگر اینکه عقل و عشق تفکر شیعی، ظهوری توأمان دارد و این

ظهور در هر عصری بنا به اقتضائاتی، از جلوات متفاوت برخوردار می‌شود.

و چهارم: سوگمندانه باید گفت که مبانی فکری کسانی که به گفتمان

«برداشت‌های نسبی» و «قرائت‌های مختلف از دین» معتقدند و قصدی

هم برای جدایی از این تفکر ندارند؛ هیچگاه نخواهد توانست به کُنه حقیقت

راه یابد.

زیرا این تفکر از فهم این حقیقت عاجز است که فرایندها، پدیده‌ها و تفکرات

و اعمال؛ هریک اصل و اساسی مطلق و بی‌تکثیر دارند که خلائق باید در

جهت کشف آنها گام بردارند.

به این معنا که پیام عاشورا یکتاست و نمی‌توان از آن برداشت‌های شاخه

شاخه داشت.

پیام عاشورا ممزوجی از عمل حق‌خواهانه بر مدار عقل و عشق است که

یکبار در شهادت اباعبدا...(ع) و صلح امام مجتبی (ع) جلوه می‌یابد و بار

دیگر با همان معنی در رفتار خلف صالح آن دو معصوم همام؛ یعنی

امام خمینی در پذیرفتن قطعنامه ۵۹۸.

سعید حجاریان به تازگی در روزنامه اصلاح‌طلب و فتنه گرآرمان،

مقاله‌ای را تحت عنوان «فرهنگ عاشورا، فرهنگ اربعین»

منتشر کرده و گفته : 

« عملکرد ائمه پس از عاشورا عقلانی شد.» 

تاریخ: سه‌شنبه 27 آبان 1393

 

شهید مهدی زین الدیّن:

تولد و کودکی

به سال 1338 ه.ش در کانون گرم خانواده‌ای مذهبی، متدین و از پیروان

مکتب سرخ تشیع، در تهران دیده به جهان گشود. مادرش که بانویی

مانوس با قرآن و آشنای با دین و مذهب بود برای تربیت فرزندش کوشش

فراوانی نمود. داشتن وضو، مخصوصاً هنگام شیردان فرزندانش برایش

فریضه بود و با مهر و محبت مادری،مسائل اسلامی را به آنها تعلیم می‌داد.

نبوغ و استعداد مهدی باعث شد که او دراوان کودکی قرآن را بدون معلم

و استاد یاد بگیرد و بر قرائت مستمر آن تلاش نماید. پس از ورود به دبستان

در اوقات بیکاری به پدرش که کتابفروشی داشت، کمک می‌کرد و به عنوان

یک فروند، پدر و مادر را در امور زندگی یاری می‌داد.

تاریخ: سه‌شنبه 27 آبان 1393

تاریخ: دوشنبه 26 آبان 1393